Ο παραβατικός χρονος και η γέννεση μιας νέας τοπολογίας

Του Κωνσταντίνου Δεληγιάννη

Κατά τον Αριστοτέλη νόμος είναι η σκέψη χωρίς επιθυμία. Η φράση σε οδηγήσει μακριά, μπορεί  να γράψεις ένα ολόκληρο βιβλίο. Αυτό όμως που με ενδιαφέρει και αυτό το  οποίο θέλω να τονίσω είναι η νέα τοπολογία που ανοίγεται στην φράση αυτή. Η ουσία της φράσης έχει την δυνατότητα να ταξιδέψει έως τους προσωκρατικούς ,τον Όμηρο και τον Ησίοδο.

Οι προσωκρατικοί είναι οι πρώτοι που αναδεικνύουν την τοπολογία ως συμεβηκοτος, η ιδιοτυπία που φανερώνεται στο δίπολο του είναι και του φαίνεσθαι διαρρηγνύει την σημασία της επιθυμίας που έως τότε αλλά και αρκετά αργότερα αρνείται να φανεί σαν χωρικότητα.
Όταν αναφέρομαι στην χωρικότητα εννοώ την κίνηση από το αδιάστατο σημείο του νόμου στην αίσθηση της επιθυμίας ως διαστατικης τοπολογία . Και όχι μόνο θα το ονόμαζα καλύτερα ξυμφορος τόπος.

Είναι η χωρικότητα εκείνη που μεταρσιώνει την ανθρωπικότητα, το στοιχείο εκείνο που ως τόπος έχει το άπειρο της δημιουργίας και σαν χωρικότητα περιχωρεί τα πάντα και ερείδει νέα είδη. Ο τόπος αυτός αίρεται στο αντίποδα της νεωτερικότας με αποκορύφωμα την το τοπολογία του Χάιντεγκερ, όπου εκεί ο τόπος χάνει την διαστατικοτητα του. Και πλέον ο μη τόπος εμφανίζεται ως στοιχείο αιώνιας παροντοποιησης , το είναι ως παρόν (dasain) έρχεται από μέσα να κατίσχυση στην τοπικότητα και αυτή να φανερώνεται μόνο στην ιστορία ως στοιχείο παραβατικότητας . Στην ιστορία των ιδεών μπορείς να βρεις άπειρα παραδείγματα σημειακής τοπολογίας. Στον Χέγκελ για παράδειγμα το πνεύμα της ιστορίας σκηνοθετεί την ανθρωπικότητα. Στον Μαρξ η επιθυμία περιορίζεται στον φετιχισμό του προϊόντος και στο μονόπρακτο των παραγωγικών δυνάμεων. Στον Λακάν ο ξυμφορος τόπος
αποσιωπάται έντεχνα κάτω από το βάρος του μικρού α και της αναπαράστασης στο στάδιο του καθρέφτη. Ο τοπολογικός κατοπτρισμός διασκεδάζει την χωρικότητα σε σημείο που η παραβατικότητα να παίζει τον ρόλο του γιγνεσθαι. Ο τόπος αδυνατεί να προβεί σε αληθινή περι – χωριση και κλείνεται στον σημαίνον. ο ξυμφορος τόπος στοιχείο την αρχαιοελληνική εικόνας είναι μη αναστρέψιμος μη αμφίδρομος δεν περικειται σε μηχανιστικούς αναγωγισμούς. Μιας και κάθε φορά στον τόπο ανοίγεται εκ των ενοντον νέα τοπολογια. Αναφανδόν πλέον η παραβίαση συνιστά ρητό αντικείμενο της επιθυμίας – και της δημιουργίας.
στο σύνολο της η ιστορία αναζητά την πλησμονή σε ένα ρασιλοναλιστικό – επιστημολογικό ειδέναι ,σε μια πλήρη εικόνα του εαυτού. Ο Antonin Matějček λέει ότι ο εξεπρεσιονιστής επιθυμεί πάνω απ’ο όλα να εκφράσει τον εαυτό του. Μια ανάμειξη χρώματος και φόρμας όπου το καθένα υπάρχει ξεχωριστά αλλά και μαζί, σε μια κοινή ζωή που ονομάζεται εικόνα και προκύπτει ως εσωτερική   αναγκαιότητα. Το πολιτικό στοιχείο στη τέχνη του Βασίλι Καντινσκυ ίσως είναι ο κολοφώνας της σημειολογίας. Αναφέρει χαρακτηριστικά στο έργο του Σημείο, Γραμμή, Επίπεδο -Το γεωμετρικό σημείο είναι ένα αόρατο ον- . Πρέπει λοιπόν να ορισθεί ως άυλο. Από υλική άποψη το σημείο είναι ίσο με το Μηδέν . Όμως αυτό το μηδέν κρύβει διαφορές ανθρώπινες ιδιότητες . Το σημείο είναι το αποτέλεσμα της πρώτης συνάντησης του εργαλείου με την υλική επιφάνεια , το αρχέγονο επίπεδο… Μ’ αυτό το πρώτο σοκ το αρχέγονο επίπεδο γονιμοποιείται.
στο γέρμα της νεωτερικότητας έρχεται ο Καντίνσκυ να σφραγίσει τον μη τόπο ως σημείο συνάντηση του κοινού. γι αυτόν το ωραίο είναι αυτό που είναι εσωτερικά ωραίο. Νομίζω, τελειώνοντας ότι και ο Ρουσώ δεν θα έλεγε τίποτα παραπάνω για τον προ-τοπο ως χώρος αυτοδίκαιης ελευθερίας. Ένας πίνακας του Καντίνσκυ αρκεί…

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s