Τον καλό σου τον καιρό

Του Ωρυβάτη

Προχωρώντας ανάμεσα από ψηλά χορτάρια και μισοξεραμένους θάμνους, βρήκα το χώρο να σκεφτώ κάποια πράγματα. Για να είμαι ειλικρινής δεν ήταν τόσο ότι σκέφτηκα και ξεκαθάρισα ορισμένες σκέψεις, όσο ότι με κάποιο τρόπο σταμάτησα να σκέφτομαι! Δεν ήταν κάτι απότομο, ούτε όμως και κάτι που δεν το υποψιάστηκα. Ήρθε σαν να φύσηξε ένα αεράκι μέσα από διάπλατα ανοιχτά παράθυρα. Δρόσισε ορισμένες γωνιές της ψυχής και ανασήκωσε για λίγο ελαφρά σκονισμένες μνήμες. Τίποτα το εντυπωσιακό εξωτερικά, μια εισαγωγή στην απρόοπτη προοπτική του νου, εσωτερικά.

Και είπα να αραδιάσω μερικές λέξεις στη σειρά, να μοιραστώ την αίσθηση της δροσερής αύρας, με τον περαστικό που θα διαβάσει το κείμενο.

Κάθε ανάσα είναι και μια ελεύθερη απόφαση, επειδή δεν αναπνέουμε μόνο με τους πνεύμονες. Και ο νους μας παίρνει αναπνοές. Έχει τις εικόνες που φτιάχνει για πανιά, και τις λέξεις που ξεπηδούν για τιμόνι. Και τον άνεμο θέλει να τον κυβερνήσει, να τον χρησιμοποιήσει. Επιθυμούμε την Ιθάκη, αλλά η πορεία για εκεί δεν είναι πάντα υπό τον έλεγχο μας. Μπορεί να είναι εκπαιδευμένος ο τιμονιέρης, μπορεί να είναι καινούρια τα πανιά, αλλά στην άπνοια δεν πιάνουν ζωή τα λόγια.

Σταμάτησα να σκέφτομαι, και μια δροσερή πνοή φύσηξε νέα ζωή εκεί που στοιβάζονταν αποθηκευμένα σουβενίρ. Όχι για να τα ρίξει σε λήθη. Ούτε για να αποστασιοποιηθώ.

Για να επιστρέψω πιο ζωντανός.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s