Την περιμέναμε αυτή τη συναυλία. Με ανυπομονησία και μεγάλες προσδοκίες. Και πως αλλιώς, αφού μιλάμε για έναν από τους πλέον ιδιαίτερους καλλιτέχνες των δυο τελευταίων δεκαετιών.
Ο Παύλος Παυλίδης – γέννημα θρέμμα της γειτονικής Βέροιας – έφτασε στην πόλη μας την προηγούμενη Τρίτη στις 20 του Δεκέμβρη έχοντας στις αποσκευές του τραγούδια ξεχωριστά, μελωδικά, ταξιδιάρικα. Τι κι αν ο κόσμος στριμώχτηκε σχεδόν ο ένας πάνω στον άλλο, τι κι αν ο όλος χώρος φάνταζε να μην ταιριάζει με την αισθητική της συγκεκριμένης μουσικής, τι κι αν ορισμένοι δεν έλεγαν να κλείσουν το στόμα τους και συνέχιζαν να λένε τα δικά τους την ώρα που η μπάντα έπαιζε (το επισήμανε εξάλλου και ο ίδιος ο Παυλίδης με την διπλωματική φράση “είστε ιδιαιτέρως ομιλητικοί”) όλα τούτα ξεχάστηκαν με τις πρώτες νότες και τους στίχους
Λένε ότι άμα το πιστέψεις
κάποτε ανοίγουν οι ουρανοί
κάτι νύχτες σαν αυτή
με το βλέμμα καρφωμένο
βλέπω κάτι αεροπλάνα σα σκιές
στου γαλαξία τη γραμμή
δεν πειράζει μου αρκεί
και μπορώ να περιμένω
Κάτι τέτοιες νύχτες λοιπόν είναι που η μουσική ενώνεται με τον λόγο και το αποτέλεσμα είναι να ανοίξουν οι ουρανοί με τραγούδια όπως “Φωτιά στο Λιμάνι”, “Βροχοποιός”, “Radio Lollipop”, “Ατλαντίς”, “Ότι Θες Εσύ”, “Λευκή Καταιγίδα”, “Άλλη μια Μέρα”, “Αερικό”, “Αντικαταπληκτικά” και πάει λέγοντας.
Τραγούδια που κάλυψαν ένα μεγάλο μέρος της μουσικής εργασίας του Παύλου Παυλίδη τόσο με τα Ξύλινα Σπαθιά όσο και με τους B-Movies.
Θα θέλαμε να ακούσουμε και το “Μόχα” για να “κατηφορίσουμε τις θάλασσες παρέα” όμως δεν μπορούμε να τα χουμε όλα, έτσι δεν είναι; Εξάλλου αυτό που μένει είναι ότι στην πρώτη επίσκεψη του Παύλου Παυλίδη και των B-Movies στην πόλη μας, κάποιοι λίγοι τυχεροί “αρπάξαμε φωτιά, κάπου μέσα βαθιά…”!!